Category Archives: Los gedagtes

Die 500 gewones, die solo rykes: ‘n Storie oor kerk wees

Al die kinders in die gehoor was dit eens: “500 in my taxi” was hulle gunsteling.
Dit was ‘n melodrama by die kerk so 2 dekades gelede, en een van die items was ‘n klompie kinders wat die passasiers in ‘n minibus-taxi voorstel terwyl ‘n Leon Schuster-liedjie speel.
Die kinders op die verhoog druk hulself stywer in sodra nog kinders bykom op die stoele wat die taxi se sitplekke voorgestel het. Ek onthou nog twee met dik opgestopte boude en arms vol plastieksakke wat indruk in die oorvol sitplekke. ‘n Paar gooi goed by die “busvenster” uit. Op een stadium maak ‘n kind of hy sy neus blaas in ‘n bondel toiletpapier. Kykers in die voorste rye koes geskok toe hy die “vuil” toiletpapier in die skare ingooi. Lees voort

Advertisements

Teologie studeer? Ek?

Jy wil eintlik ‘n vroue-dominee word“, verklaar my neef, by wie se slaghuis ek op daardie stadium gewerk het. Ek was 18, en die idee het regtig nog nooit by my opgekom nie. Ek het nog nooit ‘n vrou op ‘n preekstoel gesien nie, en kon myself dus nie eers daar verbeel nie.

So twee jaar terug vra een van die Rhema-pastore my of ek op ‘n kursus wil gaan waar ons geleer gaan word om ander in geslagsgelykheid op te lei. Ek maak toe seker of hulle wel my, ‘n admin klerk wat nie met mense werk nie, daar soek. Haar reaksie was iets soos: “O, op grond van jou blog het ek het gedog jy is ‘n predikant of iets! (Toe wou hulle my nie meer op kursus stuur nie.) Ek was verbaas: Lyk my of my blogs iets reg doen?

Verlede jaar kom ek af op ‘n Facebook-groep af waar iemand wat my dominee was oor my “skinder”:

(Hierdie is die begin van ‘n inskrywing en dan daardie selfde predikant se eie kommentaar op die inskrywing waar ek aangehaal word.)

Huh? Ek is nie ‘n teoloog nie! Ek was nog nooit naby ‘n teologiese skool nie. En ek sal nooit die luukse hê van ses jaar voltyds soos wat die denominasie waaruit ek kom, die NG Kerk, vereis nie. Veral gesien daarin dat mens nie eers noodwendig dan werk kry in daardie rigting nie, klaarblyklik nog meer so vir vroue. (Ek noem die NG Kerk, want dis ook die dominee s’n en hy noem gereformeerde teologie.)

En die pas tel op. Laas Sondag skryf ‘n berader-blogger van Houston, Texas: ” Retha Faurie, a writer in South Africa… and a person I consider to be a good theologian, says [hy haal een van my blogs aan]…”

Hei, wag, ek is nie ‘n teoloog nie. Ek is half trots dat jy my een noem, maar deesdae kan ek kwalik bid. Waarvoor sal ek teologie studeer as ek kwalik kan bid? Wat baat al die kennis, as ek kwalik glo dat ek God self meer verstaan? Gaan ek nie mense van die wal af in die sloot lei nie?

Iets in my hart wens jy was reg. Iewers, vroeër vanjaar, het ek op FaceBook gesit dat ek soms my verbeel ek is op die preekstoel. Maar kerke moet buitendien wegbeweeg van preke wat die middelpunt van alles is, en gemeentes wat “Pastoor Neville se kerk” of “Dominee André se kerk” is -Dit moet God en die hele gemeente se kerk wees.

Gister vra ‘n outisme-verteenwoordiger, ‘n man wat self krities staan teen die Christendom se foute, ‘n ou Facebook vriend wat ek vandag eers in die regte lewe ontmoet het, hoekom ek nie teologie studeer nie. “Ek kan dit nie bekostig nie”, antwoord ek.

“Kyk hierdie video wat my seun gemaak het“, vertel Carla my gisteraand. Die jongman praat oor die roeping uitleef wat God jou gegee het. Twee dinge spring uit in my hart: Ek wil leer (Engels learn) van God. En leer (Engels teach) van God.

Maar die verskonings maal deur my kop: Ek weet nie hoe of waar nie. Ek moet liewer iets prakties gaan studeer wat my vinnig uit werkskaarte deursit kan wegkry. Ek is moeg vir donderse werkskaarte. Ek kan dit nie nog tien jaar doen terwyl ek oor die pos teologie leer in my spaartyd nie. Party dae, as ek heeldag werkskaarte deursit, het ek nie spaartyd vir leer nie. Ek doen werkskaarte, loop huis toe, het kwalik energie vir aandete maak, en klaar geëet slaap ek daardie dae so 10, 11 ure. Intussen vertel my hart hy is reg: Hoekom doen ek dit nie?

Help, Here, want die teologie-ding voel so reg – en so onmoontlik.

As ek wil teologie leer, waar begin ek?

 

Die eerste rugbyspan is nie die enigste mense wat saak maak nie

Die 2 prominentste hoërskole in Welkom (Welkom is ‘n stad, nie ‘n dorpie nie, en het ‘n hele paar hoërskole) hou elke jaar ‘n derby waar hulle hokkiespanne, netbalspanne en rugbyspanne teen mekaar meeding. Meeste jare, in onlangse tye, wen Gouties die meeste netbalwedstryde, die meeste hokkiewedstryde, en die meeste rugbywedstryde. En jaar na jaar berig plaaslike koerante: “Gimmies verpletter Gouties” of: “Gim vermorsel Goudveld“.
Selfs as jy nie van Welkom is nie kan jy seker raai watter Gim-span gereeld wen. Dis nie ‘n derde span of ‘n o. 15- span nie, hulle tel nie vir koerantskrywers nie. Dis nie ‘n span meisies – van watter sport ookal – nie, hulle tel ook nie. Dis nie ‘n seuns-hokkiespan nie, hulle tel ewe min.

Om te tel in hierdie wêreld, moet jy
a) manlik
b) in die eerste span, en
c) in die mees macho sport wees.
Ek dink ons moet ons houding oor wat saakmaak verander. Almal se insette, almal se prestasies tel. Dit sluit die 3de netbalspan en o. 15 hokkiespan in. Dit sluit die verloorspanne in wat hulle beste gegee het. Dit sluit toeskouers in wat met respek en waardigheid hulle span of kind kom ondersteun het. Dit sluit die kind in ‘n minder prominente skool in wat ook sy beste in sport gee, maar wat nie so ‘n goeie span rondom hom het nie.

As ons almal se sukses raaksien, sal ons verander hoe ons oor wenners praat.

_____________

Naskrif: Artikel die dag na die derby geskryf, om praktiese redes nou eers gepubliseer.

Dis tyd om te dink oor “It’s Time”

Ek kry ‘n Whatsapp gisteraand: “Hoe was dit?”

Sy praat van die Angus Buchan gebedsdag. Uuuhhhmmm, wat vertel mens in ‘n paar Whatsapp-woorde? Om deel te wees van miskien Suid Afrika se grootste gebedsbyeenkoms nog ooit  (sien eerste kommentaar vir waarom hierdie sin gekorrigeer moet word) was ‘n belewenis wat ek vir min dinge sal wil verruil. En nogtans voel ek nie heeltemal gemaklik daarmee nie. Lees voort

‘n God vir twyfelaars, vraag-vraers, worstelaars en diegene wat ongeseënd voel

Genesis 32:22-32

Party goed in die Bybel is moeilik om te verstaan. Vat nou die storie waar Jakob deurnag met ‘n man stoei en om seën vra. Hy vertel na die tyd dat hy met God en mens geworstel het. Dit verstaan ek nie.

Kan mens letterlik met die almagtige skepper van hemel en aarde stoei? God sal enige mens oorrompel voor die stoeigeveg begin! As dit ‘n mens was, hoekom vertel hy daar dat Hy God van aangesig tot aangesig gesien het?

Maar in elk geval, na die tyd hoor Jakob (sy naam beteken figuurlik bedrieër) dat hy ‘n nuwe naam kry: Israel. Israel, soos ons almal weet, is nie net die naam van ‘n man nie, maar van die volk waarvan hierdie man die voorvader is. God se volk. Israel beteken “hy worstel met God.”

Daardie naam is goeie nuus! Want as die volk se naam “gehoorsaam aan God” was, dan kon ek begin twyfel het sodra ek ongehoorsaam is: Is ek nog deel van God se volk?

As die volk se naam “glo aan God” was, sou daar nie plek gewees het vir jou as jy begin twyfel nie.

As die volk se naam “die God-prysers” was, dan sou ons kon wonder of God minder van ons God is wanneer ons sukkel om te lofprys.

Maar God se volk is díé mense wat met Hom worstel: Wat met hulle twyfel na Hom toe gaan, en hul twyfel-kwessies deurbid. Wat met alles wat nie sin maak in die Bybel nie, steeds na God en Sy wil bly soek in die teks. Wat met al die lelik in die wêreld nie weghardloop van God nie, maar worstelend hulle “Here, hoekom?” vir die Skepper bly vra. Wat ten midde van “Here, hoekom” se tragedies nog steeds vir God se seën stoei. Sy seën op die aarde. Op jou geliefdes. Op jouself.

Daardie mense, die mense wat met God bly ‘n pad stap selfs in die worstel-tye, is God se volk.

 

Wie die hardste skree, opvolg: Vrede maak met myself

He’s not wrong he’s just different, but his pride won’t let him do things to make you see he’s right – uit “Mamas don’t let your babies grow up to be cowboys”

(Waarskuwing: As jy nie wil hoor hoe mense oor hulself praat nie, vermy hierdie inskrywing.)

‘n Ander kategeet-wat-nie-meer-kategese-gegee-het-nie het my eenkeer, nadat ek weggejaag is, iets toegesnou wat neerkom op: “Dis baie aaklig van jou om uit te praat. Mense soos ek het waardes en is bly die kategese is ontslae van mense soos jy.”

Nou verstaan ek dat daar meer as een soort waardestelsel is: Die een soort gaan veral oor lojaliteit, gehoorsaamheid aan gesag en suiwerheid (‘n gemeenskap-waardestelsel). Die ander gaan oor regverdigheid, sorg, en eerlikheid (‘n individuele waardestelsel). Lees voort

Ek? ‘n Inspirasie?

Nou die dag gebeur ‘n snaakse ding. Iemand vertel my dat ek “so ‘n inspirasie” is.

Eintlik het dit begin as ‘n net-onder-normale, ietwat frustrerende Sondag: Die gemeente waar ek nou kategese aanbied is, volgens loop-afstand, eintlik nogal vêr van my huis af. Maar ek loop nooit Sondagoggende kerk toe nie, so dis geen probleem nie. Maar daardie oggend het ek nie my normale lift gehad nie, en ek wou nie iemand vra wat dit met ‘n slegte gesindheid sou doen nie, toe loop ek maar. Lees voort