Tag Archives: verdraagsaamheid

Ek kan die nuwe verdraagsaamheid nie verdra nie! (Oordeel, deel 1)

Theodore Dalrymple is ‘n Britse sielkundige wat in sy boek “Life at the Bottom: The world view that makes the underclass” hierdie storie vertel: (rooi woorde myne, vetdruk van woorde myne):

… it isn’t altogether surprising (hy werk met talle geweldenaars en talle geweld- slagoffers) that I can now tell at a glance—with a fair degree of accuracy—that a man is violent toward his significant other. … In truth, the clues are not particularly subtle. A closely shaven head with many scars on the scalp from collisions with broken bottles or glasses; a broken nose; blue tattoos on the hands, arms, and neck, relaying messages of love, hate, and challenge; but above all, a facial expression of concentrated malignity, outraged egotism, and feral suspiciousness—all these give the game away. Indeed, I no longer analyze the clues and deduce a conclusion: a man’s propensity to violence is as immediately legible in his face and bearing as any other strongly marked character trait.
All the more surprising is it to me, therefore, that the nurses (díé wat saam met hom werk) perceive things differently. They do not see a man’s violence in his face, his gestures, his deportment, and his bodily adornments, even though they have the same experience of the patients as I. They hear the same stories, they see the same signs, but they do not make the same judgments. What’s more, they seem never to learn; for experience—like chance, in the famous dictum of Louis Pasteur—favors only the mind prepared. And when I guess at a glance that a man is an inveterate wife beater (I use the term “wife” loosely), they are appalled at the harshness of my judgment, even when it proves right once more.
This is not a matter of merely theoretical interest to the nurses, for many of them in their private lives have themselves been the compliant victims of violent men. For example, the lover of one of the senior nurses, an attractive and lively young woman, recently held her at gunpoint and threatened her with death, after having repeatedly blacked her eye during the previous months. I met him once when he came looking for her in the hospital: he was just the kind of ferocious young egotist to whom I would give a wide berth in the broadest daylight.
Why are the nurses so reluctant to come to the most inescapable of conclusions? Their training tells them, quite rightly, that it is their duty to care for everyone without regard for personal merit or deserts; but for them, there is no difference between suspending judgment for certain restricted purposes and making no judgment at all in any circumstances whatsoever. It is as if they were more afraid of passing an adverse verdict on someone than of getting a punch in the face—a likely enough consequence, incidentally, of their failure of discernment.

Britse verpleegsters is nie die enigste mense wat so bang is vir oordeel dat hulle liewer seerkry of hulle kinders laat seerkry nie:

– Amerika se Senaat het onlangs gestem dat gesondheidsorg nie mag weier om vir Viagra te subsideer vir iemand wat veroordelings het vir verkragting of kindermolestering nie. Jy kan self dink watter gevolge dit sal hê.

– SA se verdraagsaamheid teenoor lui en korrupte amptenare maak vir ‘n swak bestuurde land.

– Maatskaplike werkers wil klaarblyklik nie meer maklik oordele uitspreek oor mishandelende ouers nie, en los dan die mishandelde kinders nog steeds daar.

HIer is nog voorbeelde uit Dalrymple se boek.

Ons kan seker onsself op die skouers klop. Trots oor die verdraagsame samelewings waarin ons leef. Of ons kan besef dat ons soort verdraagsaamheid seermaak. En dan besluit: Verdraagsaamheid/ nie-veroordeling is net tot op ‘n sekere punt ‘n goeie eienskap. En dat ons moderne samelewings daardie punt verbygesteek het.

Verdraagsaamheid en moenie-oordeel-nie word deesdae ‘n manier is om doodeenvoudig nie om te gee nie. Om oë toe te knyp vir die pyn van die verontregte. Want as jy erken dat iemand verontreg is, dan moet jy oordeel dat iemand onreg gepleeg het.

(Vervolg DV later: Wat die Bybel oor oordeel sê- nie so eensydig soos party mense dit maak nie. En ‘n voorstel vir ‘n meer aktief liefdevolle denkwyse.)

Advertisements

Oor vlae en verdraagsaamheid

Ek hoor die nuwe polisiekommisaris was ontstoke toe hy gister ‘n ou SA vlaggie op ‘n vrou se lessenaar kry. Hy het dit “buite orde” genoem en vertel daar sal ondersoek ingestel word “met die oog op korrektiewe stappe.”
Die vrou het ook ‘n groot nuwe SA vlag agter haar op die muur gehad. En ‘n Sharks-rugbyvlag.

Ja, ja, ek weet party mense hou nie van die ou vlag, of vir waarvoor dit staan nie. En ek kan hulle punt insien. Die ou landsvlag staan, soos die nuwe een, vir ‘n land waar daar teen mense gediskrimineer en menseregte ontken word. In die ou SA was dit veral apartheid wat te blameer was, in die nuwe SA is geweldsmisdaad en regstellende aksie/BEE die vernaamste sondebokke wat menseregte skend.

Om daardie rede kan albei vlae mense bitter maak as hulle dit sien. Maar, en dis ‘n belangrike maar: Vryheid van uitdrukking kan nie beperk word tot net die dinge wat mense laat goed voel nie. Verdraagsaamheid beteken dat ons ook uitdrukkings (bv. hierdie vlag) moet toelaat wat nie in ons smaak val nie. Hierdie vrou moet die reg hê om haar vlag van ‘n onregverdige ou SA ten toon te stel. Nes ons die reg moet hê om die vlag van ‘n onregverdige nuwe SA ten toon te stel.

YouTubers vra 12-jarige om homself dood te maak

‘n 12-jarige seun met die skuilnaam ChristianU2uber het onlangs ‘n video by YouTube opgelaai waar hy ‘n opinie gee oor homoseksualiteit. Dit het ‘n lang stroom van meestal haatpos tot gevolg gehad. ‘n Paar van die kommentare was die volgende:

“stoopid littl [kru woord, verkeerd gespel],
ur an idiot,
y o y did i clik this and watch as much as i have….
scary 2 think little nazis like u still roam th earth,
proof that there is no god; u exist”
“…Please die.”
“There is no god, you pervert! btw: you’re homo.”
“Kill Christianity, and then kill yourself,”
“You, just like everyone who is against gay marriage, is a mentally retarded bigot. No exceptions. Now go to h—.”

Watter soort mens wens dat ‘n 12-jarige homself doodmaak, of hel toe gaan?
Dis sekerlik so dat, op sy ouderdom, hy heelwat meer lewenservaring moet kry voor hy werklik iets oortuigend oor ander mense se lewensstyl kan sê. Maar dis ironies dat dieselfde mense wat groter verdraagsaamheid vir sekere groepe (gays, in hierdie geval) bepleit, self nie ‘n greintjie verdraagsaamheid het teenoor ‘n kind wat nog nie kans gehad het om meer kante van ‘n saak te hoor nie. En wat, anders as hierdie outjie, persoonlik raak met haat.

——–

Hier is nog ‘n onlangse storie van gay haat:Lesbiërs wat ‘n kerkdiens onderbreek met baniere, dreunsang, deur die preekstoel te bestorm, vandalisme en publieke seksuele gedrag. Toe hulle uit is, het die predikant gereageer deur te bid dat hierdie haat-gevulde mense God se liefde sal ken…